ამერიკული გამოცემა The New York Times-ი აქვეყნებს ვრცელ საგამოძიებო სტატიას სათაურით „როგორ მიიყვანა ტრამპმა აშშ ირანთან ომამდე“, რომელიც დეტალურად აღწერს თეთრ სახლში მიღებულ იმ გადაწყვეტილებებს, რამაც რეგიონი უმძიმეს სამხედრო კონფლიქტში ჩაითრია. მასალა ეფუძნება შიდა წყაროებსა და სიტუაციური ოთახიდან გამოჟონილ ინფორმაციას.
11 თებერვალს, დილის 11 საათისთვის, თეთრ სახლში პრემიერ-მინისტრ ბენიამინ ნეთანიაჰუს შავი ჯიპი მივიდა. ისრაელის ლიდერი, რომელიც თვეების განმავლობაში დაჟინებით სთხოვდა ამერიკის შეერთებულ შტატებს დათანხმებულიყო ირანზე ფართომასშტაბურ თავდასხმას, ყოველგვარი ცერემონიის გარეშე სასწრაფოდ შეიყვანეს შენობაში. იგი თავისი ხანგრძლივი კარიერის ერთ-ერთი ყველაზე გადამწყვეტი მომენტისთვის იყო განწყობილი.
აშშ-ისა და ისრაელის ოფიციალური პირები თავდაპირველად მინისტრთა კაბინეტის ოთახში შეიკრიბნენ, რომელიც ოვალური კაბინეტის გვერდით მდებარეობს. ამის შემდეგ, ნეთანიაჰუ ქვედა სართულზე, მთავარ ღონისძიებაზე გაემართა: ეს იყო ირანის შესახებ მომზადებული საიდუმლო პრეზენტაცია პრეზიდენტ ტრამპისა და მისი გუნდისთვის, რომელიც თეთრი სახლის სიტუაციურ ოთახში გაიმართა – ადგილას, რომელიც უცხო ქვეყნის ლიდერებთან პირისპირ შეხვედრებისთვის იშვიათად გამოიყენება.
ტრამპი დაჯდა, თუმცა არა თავის ჩვეულ ადგილას – სათათბირო მაგიდის თავში. ამის ნაცვლად, პრეზიდენტმა ერთ მხარეს დაიკავა ადგილი, კედელზე დამონტაჟებული დიდი ეკრანების პირისპირ. ნეთანიაჰუ კი მეორე მხარეს, უშუალოდ პრეზიდენტის საპირისპიროდ დაჯდა.
პრემიერ-მინისტრის ზურგს უკან, ეკრანზე, ისრაელის საგარეო დაზვერვის სამსახურის, „მოსადის“ დირექტორი დავიდ ბარნეა და ისრაელის სამხედრო მაღალჩინოსნები გამოჩნდნენ. ნეთანიაჰუს ზურგს უკან მათი ასეთი განლაგება ქმნიდა შთაბეჭდილებას, რომ ის იყო ომისდროინდელი ლიდერი, რომელიც საკუთარი გუნდით არის გარშემორტყმული.
სიუზი უაილსი, თეთრი სახლის აპარატის ხელმძღვანელი, მაგიდის ბოლოში დაჯდა. სახელმწიფო მდივანმა, მარკო რუბიომ თავისი ჩვეული ადგილი დაიკავა. თავდაცვის მდივანი პიტ ჰეგსეტი და გენერალი დენ კეინი ერთ მხარეს განთავსდნენ; მათ შეუერთდა ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს დირექტორი, ჯონ რეტკლიფი. შეხვედრას ასევე ესწრებოდნენ პრეზიდენტის სიძე ჯარედ კუშნერი და ტრამპის სპეციალური წარმომადგენელი სტივ უიტკოფი, რომელიც ირანელებთან მოლაპარაკებებს აწარმოებდა.
ინფორმაციის გაჟონვის თავიდან ასაცილებლად, შეხვედრის მონაწილეთა წრე განზრახ ვიწრო იყო. კაბინეტის სხვა მაღალჩინოსნებს წარმოდგენაც კი არ ჰქონდათ, რომ ის იმართებოდა. შეხვედრას არ ესწრებოდა ვიცე-პრეზიდენტი. ჯეი დი ვენსი აზერბაიჯანში იმყოფებოდა, შეხვედრა კი იმდენად მოკლე ვადებში დაიგეგმა, რომ მან დროულად დაბრუნება ვერ მოასწრო.
პრეზენტაცია, რომელიც ნეთანიაჰუმ მომდევნო ერთი საათის განმავლობაში წარადგინა, გადამწყვეტი აღმოჩნდება ამერიკის შეერთებული შტატებისა და ისრაელის იმ გზაზე დასაყენებლად, რომელიც მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე არასტაბილურ რეგიონში მასშტაბურ შეიარაღებულ კონფლიქტამდე მიიყვანდა მათ. ამას მოჰყვა თეთრ სახლში მომდევნო დღეებისა და კვირების განმავლობაში გამართული დისკუსიების სერია, რომელთა დეტალები აქამდე უცნობი იყო. სწორედ ამ განხილვებისას აწონ-დაწონა ტრამპმა თავისი ვარიანტები და რისკები, ვიდრე ირანზე თავდასხმაზე თანხმობას გასცემდა.
11 თებერვალს, სიტუაციურ ოთახში, ნეთანიაჰუმ საკითხი საკმაოდ აგრესიულად დააყენა. მან აღნიშნა, რომ ირანი რეჟიმის შესაცვლელად უკვე მომწიფებული იყო და გამოთქვა რწმენა, რომ აშშ-ისა და ისრაელის ერთობლივ მისიას შეეძლო, საბოლოოდ მოეღო ბოლო ისლამური რესპუბლიკისთვის.
ერთ მომენტში, ისრაელელებმა ტრამპს მოკლე ვიდეო აჩვენეს – პოტენციური ახალი ლიდერების მონტაჟი, რომლებსაც ქვეყნის მართვა შეეძლებოდათ ირანის ხელისუფლების დამხობის შემთხვევაში. მათ შორის იყო რეზა ფეჰლევი, ირანის ბოლო შაჰის დევნილი ვაჟი – ამჟამად ვაშინგტონში მოღვაწე დისიდენტი, რომელიც ცდილობდა თავი წარმოეჩინა სეკულარულ ლიდერად.
ნეთანიაჰუმ და მისმა გუნდმა ჩამოაყალიბეს პირობები, რომლებსაც ისინი თითქმის გარდაუვალი გამარჯვების წინაპირობად წარმოაჩენდნენ: ირანის ბალისტიკური რაკეტების პროგრამა რამდენიმე კვირაში შეიძლებოდა განადგურებულიყო; რეჟიმი ისე დასუსტდებოდა, რომ ჰორმუზის სრუტის გადაკეტვას ვერ შეძლებდა, ხოლო იმის ალბათობა, რომ ირანი მეზობელ ქვეყნებში აშშ-ის ინტერესებს დარტყმას მიაყენებდა, მინიმალურად შეფასდა.
გარდა ამისა, „მოსადის“ სადაზვერვო მონაცემები მიუთითებდა, რომ ირანის შიგნით ქუჩის პროტესტები კვლავ განახლდებოდა და – ისრაელის სადაზვერვო უწყების ხელშეწყობით, რომელიც არეულობისა და ამბოხის გაღვივებას შეუწყობდა ხელს – ინტენსიურ საჰაერო დაბომბვებს შეეძლო შეექმნა ისეთი პირობები, რომ ირანულ ოპოზიციას რეჟიმი დაემხო. ისრაელელებმა ასევე განიხილეს იმის პერსპექტივაც, რომ ირანელი ქურთი მებრძოლები ერაყიდან საზღვარს გადაკვეთდნენ ჩრდილო-დასავლეთში სახმელეთო ფრონტის გასახსნელად, რაც კიდევ უფრო გაფანტავდა რეჟიმის ძალებს და დააჩქარებდა მის კოლაფსს.
ნეთანიაჰუ თავის პრეზენტაციას თავდაჯერებული, მონოტონური ხმით კითხულობდა. ჩანდა, რომ მისმა სიტყვამ კარგად იმოქმედა ოთახში მყოფ ყველაზე მნიშვნელოვან ადამიანზე – ამერიკის პრეზიდენტზე.
„ჩემთვის მისაღებია“, – უთხრა ბატონმა ტრამპმა პრემიერ-მინისტრს. ნეთანიაჰუსთვის ეს ნიშნავდა, რომ აშშ-ისა და ისრაელის ერთობლივი ოპერაციისთვის მწვანე შუქის ანთება, სავარაუდოდ, გადაწყვეტილი იყო.
ნეთანიაჰუ არ იყო ერთადერთი, ვინც შეხვედრიდან იმ შთაბეჭდილებით გამოვიდა, რომ ტრამპმა გადაწყვეტილება თითქმის უკვე მიიღო. პრეზიდენტის მრჩევლებიც ხედავდნენ, რომ მასზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ნეთანიაჰუს სამხედრო და სადაზვერვო სამსახურების შესაძლებლობების დაპირებამ.
11 თებერვალს, თეთრ სახლში ვიზიტის ადრეულ ეტაპზე, მინისტრთა კაბინეტის ოთახში შეკრებილი ამერიკელების ყურადღება ნეთანიაჰუმ იმ ეგზისტენციალურ საფრთხეზე გაამახვილა, რომელსაც ირანის 86 წლის უზენაესი ლიდერი, აიათოლა ალი ხამენეი წარმოადგენდა.
როდესაც ოთახში მყოფმა სხვებმა პრემიერ-მინისტრს ოპერაციის შესაძლო რისკების შესახებ ჰკითხეს, ნეთანიაჰუმ აღიარა ისინი, თუმცა ერთ მთავარ არგუმენტზე გაამახვილა ყურადღება: მისი ხედვით, უმოქმედობის რისკები ბევრად აღემატებოდა მოქმედების რისკებს. იგი ამტკიცებდა, რომ მოქმედების ფასი მხოლოდ გაიზრდებოდა, თუკი ისინი დარტყმას დააყოვნებდნენ და ირანს მისცემდნენ მეტ დროს სარაკეტო წარმოების დასაჩქარებლად და საკუთარი ბირთვული პროგრამის გარშემო ხელშეუხებლობის ფარის შესაქმნელად.
ნეთანიაჰუს პრეზენტაციებმა და მათზე ტრამპის პოზიტიურმა რეაქციამ აშშ-ის სადაზვერვო თანამეგობრობის წინაშე გადაუდებელი ამოცანა დააყენა. ანალიტიკოსები მთელი ღამის განმავლობაში მუშაობდნენ იმის შესაფასებლად, თუ რამდენად რეალური იყო ის, რაც ისრაელის გუნდმა პრეზიდენტს წარუდგინა.
აშშ-ის სადაზვერვო ანალიზის შედეგები მომდევნო დღეს, 12 თებერვალს, სიტუაციურ ოთახში გამართულ კიდევ ერთ შეხვედრაზე წარადგინეს, რომელსაც მხოლოდ ამერიკელი ოფიციალური პირები ესწრებოდნენ. ტრამპის მოსვლამდე, დაზვერვის ორმა მაღალჩინოსანმა პრეზიდენტის უახლოეს გარემოცვას არსებული ვითარება გააცნო.
დაზვერვის მაღალჩინოსნებს აშშ-ის სამხედრო შესაძლებლობების სფეროში ღრმა გამოცდილება ჰქონდათ და ირანულ სისტემასა თუ მის მოთამაშეებს ზედმიწევნით კარგად იცნობდნენ. მათ ნეთანიაჰუს პრეზენტაცია ოთხ ნაწილად დაყვეს. პირველი იყო აიათოლას მკვლელობა; მეორე – ირანის იმ შესაძლებლობების პარალიზება, რომლითაც იგი ძალის დემონსტრირებას ახდენდა და მეზობლებს ემუქრებოდა; მესამე – სახალხო აჯანყება ირანის შიგნით; ხოლო მეოთხე – რეჟიმის ცვლილება და ქვეყნის სათავეში სეკულარული ლიდერის მოყვანა.
ამერიკელმა ოფიციალურმა პირებმა დაასკვნეს, რომ პირველი ორი მიზნის მიღწევა ამერიკული დაზვერვისა და სამხედრო ძალის გამოყენებით სრულიად შესაძლებელი იყო. თუმცა, მათივე შეფასებით, ნეთანიაჰუს გეგმის მესამე და მეოთხე ნაწილები, რაც ირანში ქურთების სახმელეთო ინტერვენციის შესაძლებლობასაც მოიცავდა, რეალობას მოკლებული იყო.
როდესაც ტრამპი შეხვედრას შეუერთდა, რეტკლიფმა მას სადაზვერვო შეფასება გააცნო. ისრაელის პრემიერ-მინისტრის მიერ წარმოდგენილი რეჟიმის შეცვლის სცენარების აღსაწერად ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს დირექტორმა ერთი სიტყვა გამოიყენა: „ფარსი“.
ამ მომენტში საუბარში რუბიო ჩაერია. „სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეს სრული სისულელეა“, – თქვა მან. რეტკლიფმა დაამატა, რომ ნებისმიერ კონფლიქტში მოვლენათა არაპროგნოზირებადობის გათვალისწინებით, რეჟიმის ცვლილება შესაძლოა მომხდარიყო, თუმცა ეს წინასწარ დასახულ, მისაღწევ მიზნად არ უნდა ყოფილიყო მიჩნეული.
საუბარში კიდევ რამდენიმე პირი ჩაერთო, მათ შორის ვენსი, რომელიც ახლახან დაბრუნდა აზერბაიჯანიდან. მანაც დიდი სკეპტიციზმი გამოხატა რეჟიმის შეცვლის პერსპექტივასთან დაკავშირებით. ამის შემდეგ პრეზიდენტი გენერალ კეინისკენ მიბრუნდა: „გენერალო, თქვენ რას ფიქრობთ?“
გენერალმა კეინმა უპასუხა: „ბატონო პრეზიდენტო, ჩემი გამოცდილებით, ეს ისრაელელების მუშაობის სტანდარტული მეთოდია. ისინი ყველაფერს აზვიადებენ, მათი გეგმები კი ყოველთვის არ არის კარგად დამუშავებული. მათ იციან, რომ ჩვენ ვჭირდებით და სწორედ ამიტომ ცდილობენ ამის ასე დაბეჯითებით გასაღებას“.
ტრამპმა სწრაფად აწონ-დაწონა ეს შეფასება. რეჟიმის შეცვლა, მისი თქმით, „მათი პრობლემა“ იქნებოდა. გაურკვეველი დარჩა, ისრაელელებს გულისხმობდა იგი თუ ირანელ ხალხს. თუმცა, მთავარი დასკვნა ის იყო, რომ მისი გადაწყვეტილება ირანთან ომის დაწყების შესახებ არ იყო დამოკიდებული იმაზე, აღმოჩნდებოდა თუ არა ნეთანიაჰუს პრეზენტაციის მე-3 და მე-4 ნაწილები განხორციელებადი.
როგორც ჩანს, ტრამპი კვლავ დიდ ინტერესს იჩენდა პირველი და მეორე ნაწილის შესრულების მიმართ: აიათოლასა და ირანის სხვა უმაღლესი ლიდერების ლიკვიდაცია და ირანის სამხედრო ძლიერების დემონტაჟი.
მომდევნო დღეებში, როდესაც გეგმაში ჩართული მრჩევლების ვიწრო წრე საკითხს განიხილავდა, გენერალმა კეინმა ტრამპსა და სხვებს გაუზიარა შემაშფოთებელი სამხედრო შეფასება: ირანის წინააღმდეგ ფართომასშტაბური კამპანია მკვეთრად გამოფიტავდა ამერიკული შეიარაღების მარაგებს, მათ შორის რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემებს, რომელთა რესურსიც უკრაინისა და ისრაელის მრავალწლიანი მხარდაჭერის შემდეგ ისედაც შემცირებული იყო. გენერალი კეინი ვერ ხედავდა ამ მარაგების სწრაფად შევსების ვერანაირ მკაფიო გზას.
მან ასევე ხაზი გაუსვა ჰორმუზის სრუტის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის უდიდეს სირთულესა და იმ რისკებს, რომლებიც ირანის მიერ მის შესაძლო ბლოკირებას ახლდა. ტრამპმა ეს შესაძლებლობა უარყო იმ დაშვებით, რომ რეჟიმი მანამ დანებდებოდა, სანამ საქმე აქამდე მივიდოდა. პრეზიდენტი, როგორც ჩანს, ფიქრობდა, რომ ეს იქნებოდა ძალიან სწრაფი ომი.
მათ ურთიერთობებში ჩახედულმა ერთმა პირმა აღნიშნა, რომ გენერალს შეეძლო ერთი ამოსუნთქვით გაეფრთხილებინა პრეზიდენტი ოპერაციის რომელიმე ასპექტის სირთულეზე, ხოლო მომდევნო წამს აღენიშნა, რომ ამერიკის შეერთებულ შტატებს ჰქონდა იაფი, მაღალი სიზუსტის ბომბების პრაქტიკულად შეუზღუდავი მარაგი და საჰაერო უპირატესობის მოპოვების შემდეგ, შეეძლო ირანზე დარტყმები კვირების განმავლობაში გაეგრძელებინა. შტაბის თავმჯდომარისთვის ეს ორი სხვადასხვა, დამოუკიდებელი დაკვირვება იყო. თუმცა, როგორც ჩანს, ტრამპი მიიჩნევდა, რომ მეორე გარემოება პრაქტიკულად აბათილებდა პირველს.
განხილვების არცერთ ეტაპზე შტაბის თავმჯდომარეს პირდაპირ არ უთქვამს პრეზიდენტისთვის, რომ ირანთან ომი საშინელი იდეა იყო. თუმცა, გენერალ კეინის ზოგიერთი კოლეგა დარწმუნებული იყო, რომ იგი სწორედ ასე ფიქრობდა.
მეორე ვადით პრეზიდენტის პოსტზე დაბრუნებულ ტრამპს აშშ-ის სამხედრო შესაძლებლობების მიმართ ნდობა კიდევ უფრო გაეზარდა. იგი განსაკუთრებით გაამხნევა 3 იანვარს ჩატარებულმა შთამბეჭდავმა სპეცოპერაციამ, რომლის დროსაც ვენესუელელი ლიდერი, ნიკოლას მადურო საკუთარი რეზიდენციიდან აიყვანეს. ოპერაციას არცერთი ამერიკელის სიცოცხლე არ შეწირვია, რაც პრეზიდენტისთვის აშშ-ის შეიარაღებული ძალების შეუდარებელი ძლიერების კიდევ ერთი დასტური იყო.
კაბინეტის წევრებს შორის, ჰეგსეტი ირანის წინააღმდეგ სამხედრო კამპანიის ყველაზე აქტიური მომხრე იყო.
რუბიომ კოლეგებთან საუბარში მიანიშნა, რომ ბევრად უფრო ორჭოფობდა. მას არ სჯეროდა, რომ ირანელები მოლაპარაკების გზით შეთანხმებას დათანხმდებოდნენ, თუმცა ამჯობინებდა „მაქსიმალური ზეწოლის“ კამპანია გაგრძელებულიყო, ნაცვლად სრულმასშტაბური ომის დაწყებისა. მიუხედავად ამისა, რუბიოს არ უცდია ტრამპის გადარწმუნება ოპერაციასთან დაკავშირებით, ხოლო ომის დაწყების შემდეგ, იგი სრული დაჯერებულობით წარადგენდა ადმინისტრაციის არგუმენტებს ამ გადაწყვეტილების მართებულობის შესახებ.
უაილსს აშფოთებდა ის შედეგები, რაც შეიძლებოდა ახალ კონფლიქტს მოჰყოლოდა, თუმცა იგი არ იყო მიდრეკილი სამხედრო საკითხებში აქტიური ჩარევისკენ გაფართოებულ შეხვედრებზე; ნაცვლად ამისა, იგი მოუწოდებდა მრჩევლებს, რომ ასეთ გარემოებაში თავიანთი შეხედულებები და წუხილები პრეზიდენტისთვის პირადად გაეზიარებინათ. უაილსი ბევრ სხვა საკითხზე ახდენდა გავლენას, მაგრამ ტრამპთან და გენერლებთან ერთად ყოფნისას, იგი თავს იკავებდა. მასთან დაახლოებული პირები ამბობდნენ, რომ იგი საკუთარ როლად არ მიიჩნევდა პრეზიდენტისთვის სამხედრო გადაწყვეტილებებთან დაკავშირებული ეჭვების სხვების თანდასწრებით გაზიარებას.
უაილსმა კოლეგებს განუცხადა, რომ მას აშფოთებდა ახლო აღმოსავლეთის კიდევ ერთ ომში ამერიკის შეერთებული შტატების ჩათრევის პერსპექტივა. ირანზე თავდასხმა შეიცავდა საწვავის ფასების მკვეთრი ზრდის საფრთხეს შუალედურ არჩევნებამდე რამდენიმე თვით ადრე – არჩევნებამდე, რომელმაც უნდა გადაწყვიტოს, ტრამპის მეორე ვადის ბოლო ორი წელი მიღწევებით იქნება აღსავსე, თუ წარმომადგენელთა პალატის „დემოკრატების“ მხრიდან სასამართლო უწყებების მოლოდინში ჩაივლის. თუმცა, საბოლოო ჯამში, უაილსი ოპერაციის განხორციელებას დაეთანხმა.
ტრამპის უახლოეს გარემოცვაში ირანთან ომის პერსპექტივაზე არავინ იყო ისე შეშფოთებული და არავის გაუკეთებია მისი შეჩერებისთვის იმაზე მეტი, ვიდრე ვიცე-პრეზიდენტს.
ვენსმა თავისი პოლიტიკური კარიერა სწორედ იმ ტიპის სამხედრო ავანტიურიზმთან დაპირისპირებაზე ააგო, რომელიც ახლა სერიოზული განხილვის საგანს წარმოადგენდა. მან ირანთან ომი აღწერა, როგორც „რესურსების უზარმაზარი ფლანგვა“ და „კოლოსალურად ძვირადღირებული“ წამოწყება.
მიუხედავად ამისა, იგი არ იყო ყველა საკითხში მშვიდობისმყოფელი. იანვარში, როდესაც ტრამპმა საჯაროდ გააფრთხილა ირანი, შეეწყვიტა მომიტინგეების მკვლელობა და პირობა დადო, რომ დახმარება გზაში იყო, ვენსი პირად საუბრებში მოუწოდებდა პრეზიდენტს, დაეცვა თავისი „წითელი ხაზი“. თუმცა, რასაც ვიცე-პრეზიდენტი ითხოვდა, იყო შეზღუდული, სადამსჯელო დარტყმა – რაღაც უფრო ახლოს 2017 წელს სირიის წინააღმდეგ ტრამპის მიერ განხორციელებული სარაკეტო თავდასხმის მოდელთან, რომელიც მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ ქიმიური იარაღის გამოყენებას მოჰყვა.
ვიცე-პრეზიდენტი მიიჩნევდა, რომ ირანთან რეჟიმის შეცვლისთვის წარმოებული ომი კატასტროფა იქნებოდა. მას ერჩივნა, დარტყმები საერთოდ არ განხორციელებულიყო, თუმცა, რადგან იცოდა, რომ ტრამპი, სავარაუდოდ, მაინც ჩაერეოდა ამა თუ იმ ფორმით, იგი პროცესის უფრო შეზღუდული მოქმედებებისკენ წარმართვას ცდილობდა. მოგვიანებით, როდესაც ცხადი გახდა, რომ პრეზიდენტს ფართომასშტაბური კამპანია ჰქონდა გადაწყვეტილი, ვენსმა წამოაყენა არგუმენტი, რომ ეს გადამწყვეტი, უპირატესი ძალის გამოყენებით უნდა მომხდარიყო – იმ იმედით, რომ დასახული მიზნების მიღწევა სწრაფად გახდებოდა შესაძლებელი.
კოლეგების თანდასწრებით, ვენსმა გააფრთხილა ტრამპი, რომ ირანის წინააღმდეგ ომს შეეძლო რეგიონული ქაოსი და უამრავი მსხვერპლი გამოეწვია. მას ასევე შეეძლო დაეშალა ტრამპის პოლიტიკური კოალიცია და აღქმული ყოფილიყო როგორც ღალატი იმ მრავალი ამომრჩევლის მიერ, რომლებმაც დაიჯერეს მისი დაპირება „ახალი ომების არდაწყების“ შესახებ.
ვენსმა სხვა საწუხარო საკითხებიც წამოჭრა. როგორც ვიცე-პრეზიდენტი, იგი აცნობიერებდა ამერიკის საბრძოლო მასალების დეფიციტის მასშტაბებს. ომმა ისეთი რეჟიმის წინააღმდეგ, რომელსაც გადარჩენის უდიდესი ნება აქვს, შესაძლოა ამერიკის შეერთებული შტატები მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში სხვა კონფლიქტებში საბრძოლველად ბევრად უფრო უარეს მდგომარეობაში ჩააგდოს.
ვიცე-პრეზიდენტი გარემოცვასთან საუბარში ამბობდა, რომ ვერანაირი სამხედრო ანალიზი ვერ განსაზღვრავდა ზუსტად, თუ როგორ უპასუხებდა ირანი საპასუხო დარტყმით მაშინ, როდესაც სასწორზე რეჟიმის გადარჩენის საკითხი იქნებოდა. ომი ადვილად შეიძლება არაპროგნოზირებადი მიმართულებით წასულიყო. გარდა ამისა, მას მიაჩნდა, რომ ომის შემდგომ პერიოდში მშვიდობიანი ირანის ჩამოყალიბების შანსი მცირე იყო.
ყოველივე ამის მიღმა იმალებოდა, შესაძლოა, ყველაზე დიდი რისკი: ირანი უპირატესობას ფლობდა ჰორმუზის სრუტეზე. თუკი ეს ვიწრო საზღვაო გზა, რომლითაც ნავთობისა და ბუნებრივი აირის უზარმაზარი რაოდენობა გადაიზიდება, გადაიკეტებოდა, ამას ამერიკის შეერთებული შტატების შიდა მდგომარეობისთვის მძიმე შედეგები მოჰყვებოდა, რაც პირველ რიგში საწვავზე ფასების მკვეთრი ზრდით დაიწყებოდა.
თებერვლის ბოლო დღეებში ამერიკელებმა და ისრაელელებმა განიხილეს ახალი სადაზვერვო ინფორმაცია, რომელმაც მათი გეგმების განხორციელება მნიშვნელოვნად დააჩქარა. აიათოლა რეჟიმის სხვა მაღალჩინოსნებთან ერთად შეხვედრას მართავდა, დღისით, რაც მას საჰაერო თავდასხმისთვის სრულიად დაუცველს ხდიდა.
რამდენიმე მრჩევლის თქმით, პრეზიდენტს გადაწყვეტილება, ფაქტობრივად, კვირების წინ ჰქონდა მიღებული, თუმცა ზუსტი დრო ჯერ კიდევ არ ჰქონდა განსაზღვრული. ახლა კი ნეთანიაჰუ მას სასწრაფო მოქმედებისკენ მოუწოდებდა.
ხუთშაბათს, 26 თებერვალს, დაახლოებით საღამოს 5 საათზე, თეთრი სახლის საგანგებო სიტუაციების ოთახში ბოლო შეხვედრა დაიწყო. ამ დროისთვის ოთახში მყოფი ყველა პირის პოზიცია გარკვეული იყო. ყველამ იცოდა ერთმანეთის მოსაზრება. დისკუსია დაახლოებით საათ-ნახევარს გაგრძელდა.
„ვფიქრობ, ეს უნდა გავაკეთოთ“, – განაცხადა პრეზიდენტმა შეხვედრაზე. მან თქვა, რომ მათ უნდა უზრუნველეყოთ, რათა ირანს არ ჰქონოდა ბირთვული იარაღი და არ შეძლებოდა რაკეტების დაუბრკოლებლად სროლა ისრაელისთვის ან მთელი რეგიონისთვის.
გენერალმა კეინმა ტრამპს უთხრა, რომ მას კიდევ ჰქონდა დრო; ოპერაციაზე თანხმობის გაცემა მომდევნო დღის 16:00 საათამდე არ იყო აუცილებელი.
მეორე დღეს ნაშუადღევს, პრეზიდენტის თვითმფრინავის ბორტზე მყოფმა ტრამპმა, გენერალ კეინის მიერ დათქმული ვადის ამოწურვამდე 22 წუთით ადრე, შემდეგი ბრძანება გაგზავნა: „ოპერაცია „ეპიკური რისხვა“ დამტკიცებულია. წარმატებები“.