ევროკავშირის მხრიდან რიტორიკის შეცვლა -„ქართული ოცნების“ კრიტიკიდან კონკრეტული რეფორმების წახალისებაზე გადასვლა, დიალოგისთვის უკეთეს გარემოს შექმნიდა, – ნათქვამია დამოუკიდებელი ორგანიზაციის, International Crisis Group (ICG)-ის მიერ გამოქვეყნებულ სტატიაში.
ასევე აღნიშნულია, რომ ბრიუსელმა ეს ცვლილება უნდა განახორციელოს, როგორც საპასუხო ჟესტი თბილისის მხრიდან მტრული რიტორიკის შემცირების სანაცვლოდ.
„რადგან საქართველო-ევროკავშირის ურთიერთობების კრიზისი ხშირად ევროპარლამენტარების მკვეთრი განცხადებებით იყო გამოწვეული, ევროკავშირის ინსტიტუტებმა უნდა განმარტონ, რომ ევროპარლამენტის რეზოლუციები და ცალკეული დეპუტატების საჯარო განცხადებები, მიუხედავად მათი მაღალი ხილვადობისა, ძირითადად დეკლარაციული ხასიათისაა და არ გამოხატავს ევროკავშირის ოფიციალურ პოლიტიკას საქართველოს მიმართ. უფრო ფართოდ, ევროკავშირმა უნდა აღიაროს, რომ საქართველოში ომის შიში რეალურია და არა გამოგონილი ან გაზვიადებული, და რომ ის თბილისის სტრატეგიული გათვლების ფუნდამენტური ნაწილია. ეს შიში თანაარსებობს მოსახლეობის დიდი ნაწილის ძლიერ მხარდაჭერასთან ევროკავშირის წევრობის მიმართ,“ – ნათქვამია სტატიაში.
ორგანიზაციის მოსაზრებით, ევროკავშირის წევრმა სახელმწიფოებმა, ასევე უნდა მოახერხონ და განაცალკევონ ერთმანეთისგან ევროკავშირის გაფართოება და რეგიონული პრიორიტეტების გათვალისწინებით თანამშრომლობა.
„მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს ამჟამინდელი საგარეო პოლიტიკა ევროკავშირის ოფიციალური პირებისთვის იმედგამაცრუებელია, კანდიდატის სტატუსი არ უნდა გახდეს თანამშრომლობის ყველა სხვა სფეროს ბლოკირების მიზეზი. ევროკავშირის წარმომადგენლებს შეუძლიათ მკაფიოდ გამიჯნონ ის საკითხები, რომლებიც გაწევრიანების პროცესს უკავშირდება და ის სფეროები, რომლებიც ამ პროცესს არ ეხება, მაგალითად სატრანზიტო მარშრუტებზე თანამშრომლობა. ასევე, ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის (EUMM) საქმიანობა უნდა გაგრძელდეს ისე, როგორც აქამდე გრძელდებოდა, დიპლომატიური დაძაბულობის მიუხედავად,“ – ვკითხულობთ სტატიაში.
ICG ასევე მიიჩნევს, რომ ევროკავშირმა კვლავ უნდა ჩართოს ქართული მხარე სატრანზიტო საკითხების განხილვაში, ვინაიდან, საქართველოს ამ დისკუსიებიდან გამორიცხვა ეწინააღმდეგება ევროკავშირის ინტერესებს დაკავშირებადობის გაძლიერების მიმართულებით, მათ შორის, შავი ზღვის ახალი სტრატეგიის ფარგლებში. ეს ასევე ნიშნავს შანსის დაკარგვას, რომელიც კავკასიაში უფრო ფართო თანამშრომლობის გაძლიერებას უკავშირდება.