აშშ-ის მიერ ვენესუელის პრეზიდენტის, ნიკოლას მადუროსა და მისი მეუღლის, სილია ფლორესის დაკავებამ კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა ქვეყნის ეროვნული შეიარაღებული ძალები, – წერს ესპანური გაზეთი El País-ი.
„ეს სტრუქტურა, რომელიც მანამდე ურღვევ ბლოკად მიიჩნეოდა, გამთენიისას უძლური აღმოჩნდა ჩავისტი ლიდერის დაპატიმრება აღეკვეთა. მიუხედავად ამისა, დაპატიმრებიდან რამდენიმე საათის შემდეგაც კი, თითქმის არანაირი ნიშანი არ ჩანდა სამხედროებში შიდა განხეთქილების ან მათი მხრიდან პოზიციების დათმობის შესახებ“, – ნათქვამია სტატიაში.
ბოლივარიანული რევოლუციის მმართველ გუნდს შემუშავებული ჰქონდა პროტოკოლი მსგავსი გარემოების დადგომის შემთხვევისთვის, რასაც თავადვე არაერთხელ ადასტურებდნენ. საბოლოო ჯამში, ეს იყო უწყვეტი პოლიტიკური დაძაბულობის ოთხი თვე. ჩავიზმის ზოგიერთმა ყველაზე გავლენიანმა ლიდერმა – დიოსდადო კაბელიომ, ვლადიმირ პადრინო ლოპესმა და დელსი როდრიგესმა – სიტყვით გამოსვლისას მოსახლეობას სიმშვიდისკენ მოუწოდეს, თავიანთ მხარდამჭერებს მობილიზება სთხოვეს და ქვეყანაში საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადეს.
შეიარაღებული ძალები და სახელმწიფო უსაფრთხოების ორგანოები მთელი ქვეყნის მასშტაბით განლაგდნენ ტერიტორიული კონტროლის უზრუნველსაყოფად. ამ მოწოდებებს ბევრი რიგითი მოქალაქე არ გამოხმაურებია. ქუჩებში ძირითადად პოლიტიკური აქტივისტები და შეიარაღებული პირები ჩანან.
ამ ოპერაციის განხორციელებამ, მიუხედავად ყველაფრისა, დატოვა დაუცველი ფლანგები და მრავალი პასუხგაუცემელი კითხვა. თავად თავდაცვის მინისტრმა, ვლადიმირ პადრინომ მომხდარი „შეურაცხყოფად“ შეაფასა.
მადურო და ფლორესი, ქვეყნის ორი ყველაზე ძლიერი ადამიანი, დააკავეს ისე, რომ მასშტაბური სამხედრო შეტაკება არ მომხდარა. ეს გარემოება მიანიშნებს მაღალი დონის სადაზვერვო ოპერაციაზე, რომელმაც შეძლო მადუროს უსაფრთხოების რგოლების გარღვევა, რისი სავარაუდო სტიმულიც მისი დაკავებისთვის დაწესებული ჯილდო გახდა.
ამ თვეების განმავლობაში, ზოგიერთი ანალიტიკოსი გამუდმებით მიანიშნებდა ქვეყანაში სამხედროებს შორის არსებულ სავარაუდო უკმაყოფილებაზე. საუბარი იყო ჯარისკაცების დაბალ მორალურ სულისკვეთებაზე, მატერიალურ დეფიციტზე, ძალიან დაბალ ანაზღაურებასა და იმ პირად პრობლემებზე, რომლებიც პირად შემადგენლობაზე ახდენს გავლენას. ოპოზიციის ლიდერები სრულიად დარწმუნებულნი არიან, რომ სამხედროების უმრავლესობამ გასული წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზე ხმა ედმუნდო გონსალეს ურუტიას მისცა.
მიუხედავად ამ მითითებებისა, ფაქტები დროდადრო გაცილებით უფრო კომპლექსურ რეალობას ადასტურებდა. ჩავისტური ხელისუფლება, არსებითად, სამხედრო რეჟიმია და მისი გავლენა სამხედრო კორპუსზე, არსებული წინააღმდეგობების მიუხედავად, ჯერ კიდევ შედარებით ფართოა.
ბოლივარიანულმა, სოციალისტურმა და ანტიიმპერიალისტურმა დოქტრინამ, რომელიც უგო ჩავესმა შეიარაღებულ ძალებში დანერგა, ღრმად გაიდგა ფესვები ვენესუელურ სამხედრო აზროვნებაში. ის რადიკალურად განსხვავდება იმ დოქტრინისგან, რომელიც საუკუნის დასაწყისში, დემოკრატიის პერიოდში არსებობდა. ვენესუელის ოპოზიციამ წლების განმავლობაში თუ რაიმე მძიმე შეცდომა დაუშვა, ეს იყო უგო ჩავესის, როგორც სამხედრო ლიდერის, გავლენის სათანადოდ შეუფასებლობა. ვენესუელის შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის კურსებზე დღეს ისეთ საგნებსაც კი ასწავლიან, როგორიცაა „უგო ჩავესის პოლიტიკური აზროვნება“.