მესამე მსოფლიო ომის ზღვარზე მისულ თანამედროვე მსოფლიოში ნებისმიერი ნორმალური მოქალაქე იმაზე ფიქრობს, როგორ გადაურჩეს მისი სამშობლო ტექტონიკურ პოლიტიკურ ძვრებს, – წერს არასამთავრობო ორგანიზაცია „მოძრაობა ნეიტრალიტეტის“ დამფუძნებელი, ნანა კაკაბაძე სოციალურ ქსელში.
მისივე თქმით, არამდგრად და სწრაფად ცვალებად მსოფლიო პოლიტიკაში პროგნოზები უმადური საქმეა, მაგრამ გარკვეული პოლიტიკური ანალიზის გაკეთებას მაინც ყველა ცდილობს.
„უმრავლეს შემთხვევაში ამ ანალიზებიდან ანალიტიკოსობაზე პრეტენზიის მქონეებს მხოლოდ მათთვის მისაღები და სასურველი დასკვნები გამოაქვთ, მაგრამ საინტერესო ის არის, რომ ამ დასკვნებიდან აშკარად ჩანს, თუ ვისთვის რა არის სასურველი.
მესამე მსოფლიო ომის ზღვარზე მისულ თანამედროვე მსოფლიოში ნებისმიერი ნორმალური მოქალაქე იმაზე ფიქრობს, როგორ გადაურჩეს მისი სამშობლო ტექტონიკურ პოლიტიკურ ძვრებს. ნორმალურ მოქალაქეებში ჩვენ ვგულისხმობთ ხელისუფლების მომხრეებსაც, მის ოპონენტებსაც და ნეიტრალურ ადამიანებსაც, მაგრამ აკაცუკებად ჩამოყალიბებულ მოქალაქეთა განსაკუთრებულ კასტას ჩვენ ვერც ერთს ვერ მივაკუთვნებთ, რადგან ისინი მხოლოდ იმ პრიზმიდან უყურებენ ყველაფერს, თუ რა იქნება ხელისუფლებისთვის საზიანო, თუნდაც ამას საქართველოს ინტერესებიც გადაყვეს. განსაკუთრებით საინტერესოა ჩვენი აკაცუკების აზროვნების მიმართულებებზე დაკვირვება, ანუ იმის ყურება, თუ რა ახარებთ და რა ამწუხრებთ მათ. მაგალითად, ირაკლი კობახიძე დავოსის ფორუმზე არ მიუწვევიათ და ეს უხარიათ („აგე, ხომ ვამბობთ, არალეგიტიმურია ხელისუფლებაა“-ო), თუ ტრამპი ყაველაშვილს შობა-ახალ წელს მიულოცავს, ეს მათთვის ძალიან სამწუხაროა, მაგრამ თავს იმშვიდებენ, მერე რა მოხდა, ეს უბრალოდ, პროტოკოლიაო. მათ უხარიათ, რომ ირანში საყოველთაო გამოსვლებმა ბევრი მსხვერპლი გამოიწვია, ნიანგის ცრემლებს ღვრიან ამის გამო, მაგრამ სწყინთ, რომ ეს მსხვერპლი არ გაიზარდა და პროტესტანტთა მასობრივი ჩამოხრჩობები არ დაიწყო, ასევე სწყინთ, რომ ტრამპმა ირანი არ დაბომბა, უხარიათ, რომ 400 დღეზე მეტია, ყოველდღე გამოდის რუსთაველზე საპროტესტოდ რამდენიმე ათეული (ხან ასეული და ხანაც ათასი ადამიანი),
მაგრამ ძალიან სწყინთ, რომ ვერ ხერხდება ამის მასობრივ გამოსვლებში გადაზრდა და ამით ხელისუფლების დამხობა.
აკაცუკები განსაკუთრებით დაბნეულები არიან აშშ-სა და ევროპის ურთიერთობის დღევანდელი მდგომარეობით. იციან, რომ აშშ ევროპაზე გაცილებით ძლიერია, მაგრამ იმასაც ხედავენ, რომ ტრამპს პირდაპირ დამპყრობლური მოთხოვნები აქვს და არ იციან, ამ შემთხვევაში რა უნდა უხაროდეთ და რა უნდა სწყინდეთ. ფიქრობენ, რომ მაგალითად, გრენლანდიის ძალით მიერთება არადემოკრატიული და ცუდია, მაგრამ თუ ეს რუსეთის და ჩინეთის გასანეიტრალებლად ხდება, მაშინ კარგია.
უკრაინასთან დაკავშირებით მათი ცაში აფრენილი გეგმებიც ნელ-ნელა მიწაზე ჩამოდის. „რუსეთის დამარცხებით“ და „უკრაინის მიერ კრემლის აღებით“ დაწყებული ფანტაზიებიდან დღეს დაკარგული მიწების (ყორიმი, დონბასი, ხერსონისა და ზაპოროჟიეს ოლქები) დაბრუნებაზეც კი აღარ ოცნებობენ და მხოლოდ იმაზე ფიქრობენ, რომ უკრაინამ უკვე დაკარგული 20%-ზე მეტი ტერიტორია არ დათმოს.
არადა, ისეთი პირი უჩანს, რომ უკრაინა სწორედ ამას აპირებს, რადგან დღეს გავრცელებული ოფიციალური ინფორმაციის მიხედვით, ზელენსკიმ განაცხადა, უკრაინასა და აშშ-ს შორის შეთანხმების დოკუმენტი შესაძლოა მომავალ კვირას გაფორმდეს.
მისი თქმით, შეთანხმება შესაძლოა შვეიცარიის ქალაქ დავოსში დამტკიცდეს, სადაც საერთაშორისო ლიდერები, მათ შორის დონალდ ტრამპი, მსოფლიო ეკონომიკურ ფორუმზე შეიკრიბებიან. მანვე განაცხადა, რომ უკრაინის დელეგაცია აშშ-ში მიემგზავრება უსაფრთხოების გარანტიებსა და კეთილდღეობის პაკეტზე მოსალაპარაკებლად.
მისი თქმით, უკრაინას უსაფრთხოების გარანტიები სჭირდება, რომლებიც ტრამპის პრეზიდენტობის ვადაზე მეტხანს გაგრძელდება. ამ ყველაფერში ახალი ის არის, რომ რადგან ზელენსკი მხოლოდ უკრაინის დარჩენილი ტერიტორიების უსაფრთხოებაზე ლაპარაკობს და თან ამბობს, შეიძლება ერთ კვირაში გაფორმდეს სამშვიდობო შეთანხმებაო, ე. ი. ის თანხმდება რუსეთის მოთხოვნას და ჯარი გაყავს დონბასის იმ მცირე, მაგრამ მნიშვნელოვანი ტერიტორიიდან (15%-დან), რომელსაც დღეს უკრაინა აკონტროლებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ის ვერ იტყოდა, რომ ერთ კვირაშია შესაძლებელი ომის დასრულების გაფორმება.
მართალია, ის მიუთითებს შეთანხმების გაფორმებაზე აშშ-სთან, მაგრამ რუსეთის პოზიციების გაუთვალისწინებლად რომ ასეთ შეთანხმებებს აზრი არა აქვს, ეს ყველამ იცის.
როგორც ტრამპი ამბობს, ტანგოს ორი მხარე ცეკვავსო, ხოლო ზელენსკი ტრამპთან შეთანხმების გაფორმებაზე აპელირებით ცდილობს, რომ მეორე მხარედ რუსეთი კი არა, ამერიკა წარმოაჩინოს, რაც სრული აბსურდია. აკაცუკებისთვის ფაქტები არაფერია, აღქმები – ყველაფერი. ამიტომაც არიან გადაქცეულები აღქმების ჩამომყალიბებელ ტვინის გამომრეცხავ მანქანებად ოპოტელევიზიები. იქ ვერ ნახავთ და მოისმენთ საქართველოს იმ მიღწევების შესახებ, რომელიც მსოფლიოს სხვადასხვა ავტორიტეტული (მათთვისაც ავტორიტეტული) ორგანიზაციების მიერ არის აღიარებული.
ოპოტელევიზიები ან საერთოდ არ ახსენებენ, ჩვენი ქვეყნისთვის ამ ორგანიზაციების მიერ აღიარებულ პროგრესს ეკონომიკური წინსვლის, ადამიანის უფლებების დაცვის, სასამართლოს თუ ბიზნესის თავისუფლების, გამჭვირვალე მთავრობის, კორუფციის დაბალი დონის, მშპ-ს ზრდის ტემპის თუ სხვა სფეროებში წარმატებებს ან ამ წარმატებების გაბიაბრუებას ცდილობენ და ხშირად ისე გადაბრუნებულად აწვდიან მაყურებელს, რომ წარმატებას ჩავარდნად წარმოსახავენ.
მათი ტვინგამორეცხილი მაყურებელიც ამ ყველაფერს სწორედ ისე აღიქვამს, როგორც ოპო-პროპაგანდისტები აწვდიან.
ამ სევდიან რეალობაში კარგი მხოლოდ ის არის, რომ აკაცუკების კასტა რაოდენობრივად არ იზრდება და თავიანთი აგრესიული პროპაგანდის მიუხედავად, მათი იდეოლოგიისა და მოქმედების ყველა ნიშნით სრულად თავსდებიან ისეთი რელიგიური სექტის სტანდარტებში, როგორებიც მსოფლიოშია გავრცელებული. ზოგიერთ ასეთ სექტას ჩვენი მოქალაქეებიც კარგად იცნობენ“, – წერს ნანა კაკაბაძე.