პარტია „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი ანკარაში ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად მიმდინარე NATO-ს სამიტს და ფორუმს Allies in Ankara სოციალური ქსელით ეხმიანება და წერს, რომ ანკარა ამ დღეებში ლევ ტოლსტოის უკვდავ რომანს, „ომი და მშვიდობა“ XXI საუკუნეში გადატანილ ილუსტრაციას ჰგავს.
მისი თქმით, ქალაქის ერთ ნაწილში იკრიბებიან ლიდერები და მაღალჩინოსნები, რომლებიც განიხილავენ ახალ სამხედრო დოქტრინას და ემზადებიან ჯერ არ დაწყებული კონფლიქტებისთვის, ქალაქის მეორე ნაწილში კი საუბარია პორტებზე, რკინიგზებზე, ენერგეტიკულ მარშრუტებზე, ციფრულ მაგისტრალებსა და ვაჭრობაზე.
„ანკარა ამ დღეებში ლევ ტოლსტოის უკვდავი რომანის, „ომი და მშვიდობა“ XXI საუკუნეში გადატანილ ილუსტრაციას წააგავს. ქალაქის ერთ ნაწილში იკრიბებიან ლიდერები და მაღალჩინოსნები, რომლებიც განიხილავენ ახალ სამხედრო დოქტრინას, ბიუჯეტებს, შეიარაღების დამატებით მიწოდებას, თავდაცვითი პროგრამების გაფართოებას და იმ კონფლიქტებისთვის მზადებას, რომლებიც ჯერ არც დაწყებულა, თუმცა მათთვის მზადება უკვე აუცილებლობად ცხადდება. ეს არის NATO-ს მორიგი სამიტი. ქალაქის მეორე ნაწილში კი საუბარია პორტებზე, რკინიგზებზე, ენერგეტიკულ მარშრუტებზე, ციფრულ მაგისტრალებსა და ვაჭრობაზე. ეს არის ფორუმი – Allies in Ankara. პირველში – საქართველო არ მონაწილეობს, მეორეში კი წარმოდგენილია ვიცე-პრემიერის, საგარეო საქმეთა მინისტრის, მაკა ბოჭორიშვილის სახით.
ორი სამიტი, ორი ფილოსოფია, ორი მომავლის მოდელი. და თუ დიპლომატიურ ფორმულირებებს გვერდზე გადავდებთ, ერთი ფორუმი ომებისა და კრიზისების შედეგების მართვას ეძღვნება, მეორე კი ისეთი პირობების შექმნას, სადაც სახელმწიფოები იმდენად ურთიერთდაკავშირებულნი ხდებიან, რომ ომის დაწყება კარგავს აზრს. NATO-ს სამიტი ტრადიციულად უსაფრთხოებაზე საუბრობს, თუმცა მისი დღის წესრიგი კვლავ და კვლავ კონფლიქტების გარშემო ტრიალებს: უკრაინა, ახლო აღმოსავლეთი, გადაიარაღება, სამხედრო დაგეგმვა, ახალი საფრთხეები, ახალი რისკები და ახალი ხარჯები.
მაშინაც კი, როდესაც იქ სიტყვა „მშვიდობა“ ჟღერს, მას თან ახლავს მოწოდებები სამხედრო ბიუჯეტების ზრდისა და სამხედრო ინფრასტრუქტურის გაფართოებისკენ. თანამედროვე დასავლური პოლიტიკის პარადოქსი იმაში მდგომარეობს, რომ რაც უფრო ხშირად საუბრობენ მშვიდობაზე, მით უფრო მეტ რესურსს ხარჯავენ ომისთვის მზადებაზე. შედეგად, წარმატების მთავარ საზომად იქცევა არა ახალი საწარმოები, არა სატრანსპორტო არტერიები და არა ეკონომიკური ზრდა, არამედ თავდაცვაზე გამოყოფილი მილიარდები და შეიარაღების წარმოების ტემპები.
ამის ფონზე, “შუა დერეფნის” ფორუმი არა უბრალოდ ალტერნატივად, არამედ პირდაპირ საპირისპირო მოდელად გამოიყურება. აქ განიხილავენ არა ზიანის მიყენების გზებს, არამედ ღირებულების შექმნის მექანიზმებს. არა ხიდების განადგურებას, არამედ ახლების მშენებლობას. არა ჯარების გადაადგილებას, არამედ საქონლის მოძრაობას. არა დაპირისპირების ზონების გაფართოებას, არამედ თანამშრომლობის სივრცის ზრდას. სწორედ ამიტომ არიან აქ წარმოდგენილი სახელმწიფოები, რომლებიც საკუთარ მომავალს მტრების უსასრულო ძიებაში კი არა, საკუთარი გეოგრაფიული მდებარეობის განვითარების წყაროდ გარდაქმნაში ხედავენ.
და სწორედ ამიტომ იმყოფება საქართველოს დელეგაცია იმ პლატფორმაზე, სადაც მომავლის ეკონომიკაზე მსჯელობენ და არა მორიგი სამხედრო დაპირისპირების არითმეტიკაზე. განსაკუთრებით სიმბოლურია ეს ყველაფერი საქართველოსთვის, ქვეყნისთვის, რომელმაც ძალიან კარგად იცის ომების, კონფლიქტების, გეოპოლიტიკური ავანტიურების და სხვისი სტრატეგიული გათვლების ფასი. საქართველოსთვის სატრანსპორტო დერეფნები, ენერგეტიკული პროექტები, პორტები და ლოჯისტიკა აბსტრაქტული ეკონომიკური ტერმინები არ არის. ეს არის ეროვნული მდგრადობის, შემოსავლების, სამუშაო ადგილების, საერთაშორისო მნიშვნელობისა და გრძელვადიანი უსაფრთხოების საკითხი. რადგან ძლიერი სახელმწიფო იქმნება არა ხმამაღალი ლოზუნგებითა და სამხედრო რიტორიკის სიმრავლით, არამედ იმ უნარით, რომ გახდეს შეუცვლელი პარტნიორი მეზობლებისა და საერთაშორისო პარტნიორებისთვის.
სწორედ ამიტომ დღევანდელი ანკარა ორ გზას შორის არჩევანს ჰგავს. ერთი გზა მსოფლიოს შემდგომ მილიტარიზაციამდე მიდის, სადაც სახელმწიფოები სულ უფრო მეტ რესურსს მიმართავენ შესაძლო ომებისთვის მზადებისკენ. მეორე კი დერეფნების მშენებლობისკენ, რომლითაც მომავალში გაივლის საქონელი, ენერგია, მონაცემები, ტექნოლოგიები და ინვესტიციები. პირველი ქმნის ახალ გამყოფ ხაზებს. მეორე – ახალ დამაკავშირებელ ხიდებს. და თუ რამდენიმე ათწლეულის შემდეგ ისტორიკოსები ჩვენი ეპოქის მთავარ კითხვას დასვამენ, შესაძლოა ის ასე ჟღერდეს: რა აღმოჩნდა უფრო ძლიერი, შიშის ინდუსტრია თუ განვითარების ინფრასტრუქტურა? სანამ ერთნი ტანკებსა და რაკეტებს ითვლიან, სხვები პორტებსა და რკინიგზებს აშენებენ. და, როგორც წესი, სწორედ ეს უკანასკნელნი წერენ მომავლის ეკონომიკურ ისტორიას,“ – წერს დავით ქართველიშვილი.