კონსტანტინე გამსახურდია ფოტოხელოვან ბადრი ვადაჭკორიას ემოციურ პოსტს უძღვნის.
”ბადრი ვადაჭკორია, უკეთილშობილესი და დაუვიწყარი კაცი, ის, ვინც ნამდვილად დააკლდება ქვეყანას…. ვინც ჩვენი სამშობლოს სინათლე და სილამაზე ისეთნაირად აღბეჭდა, რომ მათში უკვდავების ხატი დაგვანახა.
ამას წინათ ჩემი ახალი წიგნისთვის ვწერდი კონსტანტინე გამსახურდიას 20-იანი წლებში გამოქვეყნებულ, საბჭოთა ცენზურის მიერ არაერთგზის დაჩეხილ ნოველაზე, რომელსაც “ფოტოგრაფი” ქვია. როდესაც კორექტურა დავასრულე, შევიტყე ძვირფასი ბადრის გარდაცვალების ამბავი. ჩემი ნაწერიდან მომაქვს ერთი ასეთი ადგილი:
“ფოტოგრაფი აღარ არის მხოლოდ ტექნიკური პროფესიის ადამიანი; იგი იქცევა დროის მემატიანედ, ადამიანური ბედისწერის უხმო დამკვირვებლად და იმ პიროვნებად, რომელსაც შეუძლია წამიერი მოვლენა მარადიულობის ნაწილად აქციოს. სწორედ ამიტომ ფოტოგრაფის საქმიანობა მოთხრობაში სიმბოლურ დატვირთვას იძენს…. იგი მუდმივად აკვირდება ადამიანებს, მათ სახეებს, თვალებს, ემოციებს. მისთვის თითოეული ფოტო მხოლოდ გამოსახულება არ არის — ეს არის კონკრეტული ადამიანის ცხოვრების ისტორია, რომელსაც შეუძლია მომავალშიც იარსებოს. აკვირდება საგნებს, ლანდშაფტებსაც …. ამ თვალსაზრისით ფოტოგრაფი გარკვეულწილად ჰგავს მწერალს. თუ მწერალი სიტყვებით ინახავს დროს, ფოტოგრაფი ამას სინათლითა და გამოსახულებით ახერხებს. ორივე ცდილობს დროის შეჩერებას, თუმცა საბოლოოდ ორივე აცნობიერებს, რომ სიცოცხლე მაინც განუწყვეტლივ მიედინება. სწორედ ამ წინააღმდეგობაში — დროის შეჩერების სურვილსა და მისი შეუჩერებელი დინების გაცნობიერებას შორის — იბადება როგორც ფოტოხელოვნების ნიმუშის, ისე ნაწარმოების მთავარი ფილოსოფიური აზრი. “
დიახ, ასერთი იყო ბადრი, ნამდვილი მეგობარი. მოიხსენოს უფალმა მისი სული თავის სასუფეველში.”
