„რაც უფრო აქტიურად ცდილობს ბიუროკრატიული ცენტრი ათობით განსხვავებული ქვეყნის ღირებულებების, ტრადიციებისა და საზოგადოებრივი მოდელების უნიფიცირებას, მით უფრო ძლიერდება ქვემოდან წინააღმდეგობა,“ – წერს სოციალურ ქსელში პარტია „ხალხის ძალის!“ წევრი დავით ქართველიშვილი.
მისი თქმით, თუ ევროპა არ შეიცვლის აღებულ გეზს, ის შეიძლება შეეჯახოს არა ერთიანობის ტრიუმფს, არამედ ელიტებისა და საზოგადოებების, ინსტიტუტებისა და მოქალაქეების, პოლიტიკური დეკლარაციებისა და მილიონობით ადამიანის რეალურ ცხოვრებას შორის მზარდ გაუცხოებას.
„თუ გადავხედავთ ბრიუსელის ბოლო ინიციატივებს, ეჭვს აღარ იწვევს, რომ ევროკავშირი საბოლოოდ გადაიქცა სტრატეგიების, დირექტივებისა და პროგრამების წარმოების მანქანად, რომელიც სულ უფრო შორდება ევროპელების რეალურ პრობლემებს. მაშინ, როცა ევროკავშირის უმსხვილესი ქვეყნების ეკონომიკა ჭიანურდება, ინდუსტრია კარგავს კონკურენტუნარიანობას, ხოლო ფერმერებს პროტესტის ნიშნად რეგულარულად გამოჰყავთ ქუჩებში ათასობით ტრაქტორი, ევრობიუროკრატია ენთუზიაზმით იწყებს მორიგ ხუთწლიან სტრატეგიას ლგბტქ+ საკითხებზე, აფართოებს ამ ხუთწლედზე გათვლილ საგრანტო პროგრამებს, ქმნის ახალი მონიტორინგის მექანიზმებს და ამუშავებს სულ უფრო დეტალურ რეკომენდაციებს იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა ფიქრობდნენ, საუბრობდნენ და ზრდიდნენ შვილებს EU წევრი სახელმწიფოები და მათი მოქალაქეები. იქმნება განცდა, რომ ევროპის მთავარ საფრთხედ გამოცხადებულია არა ეკონომიკური სტაგნაცია, დემოგრაფიული კრიზისი და რუსეთთან ომის საფრთხე, არამედ საზოგადოების არასაკმარისი იდეოლოგიური სტანდარტიზაცია ლგბტქ+ “ფასეულობის” ირგვლივ.
არანაკლებ საჩვენებელია ევროკავშირის ახალი გენდერული სტრატეგიაც, რომელიც ამოქმედდა მიმდინარე წლის ივნისში. “შესაძლებლობების თანასწორობის” ლოზუნგების ქვეშ ბრიუსელი სულ უფრო ღრმად აღწევს იმ სფეროებში, რომლებიც ათწლეულების განმავლობაში ეროვნული პოლიტიკისა და თავად სახელმწიფოების საზოგადოებრივი არჩევანის საგანი იყო. „არასწორი ნარატივების“ წინააღმდეგ ბრძოლა, საზოგადოებრივი დისკუსიების რეგულირება, საგანმანათლებლო და კულტურულ დღის წესრიგში ჩარევა თანდათან ქმნის ვითარებას, სადაც პოლიტიკური მრავალფეროვნება იწყებს პრობლემის აღქმას, ხოლო დომინანტურ ხაზთან უთანხმოება, არის გადახრა, რომელიც გამოსწორებას საჭიროებს. პარადოქსი იმაში მდგომარეობს, რომ მრავალფეროვნების გამოცხადების ფონზე, სისტემა სულ უფრო ხშირად მოითხოვს იდეოლოგიურ ერთგვაროვნებას, რომელიც რეალურად სპობს და ებრძვის ამ მრავალფეროვნებას.
განსაკუთრებული ადგილი უკავია ამ სრულიად ევროპულ მარაზმში – მიგრაციულ პოლიტიკას. ახალი მიგრაციული პაქტი წარმოდგენილია როგორც ევროპული სოლიდარობის ნიმუში, თუმცა პრაქტიკაში ის მხოლოდ აჩვენებს თავად კავშირის შიგნით არსებული კრიზისის სიღრმეს. ზოგი ქვეყანა უარს ამბობს თავსმოხვეულ კვოტებზე, სხვები კიდევ უფრო მეტ გახსნილობას ითხოვენ, მესამენი კი საკუთარ მოქალაქეთა მზარდ უკმაყოფილებას აწყდებიან. შედეგად, ბრიუსელი ცდილობს ერთდროულად ყველას ასიამოვნოს და ვერავის აკმაყოფილებს. უფლებადამცველები მას ზედმეტ სიმკაცრეში ადანაშაულებენ, კონსერვატორები საზღვრების დაცვის უუნარობაში, ხოლო რიგითი მოსახლეობა სულ უფრო ხშირად სვამს კითხვას: რატომ ფიქსირდება მათი შფოთვები და შიშები ევროპული ინსტიტუტების პრიორიტეტების სიის ბოლოში.
ასე რომ, მთავარი დასკვნა შემაშფოთებლად გამოიყურება. ევროპა ისტორიულად შენდებოდა თავისუფლების, დემოკრატიის, ეროვნული იდენტობისა და კულტურული მრავალფეროვნების პატივისცემის ბალანსზე. დღეს კი სულ უფრო მეტი გადაწყვეტილება მიიღება პრინციპით „ჩვენ უკეთ ვიცით, როგორ არის სწორი“. რაც უფრო აქტიურად ცდილობს ბიუროკრატიული ცენტრი ათობით განსხვავებული ქვეყნის ღირებულებების, ტრადიციებისა და საზოგადოებრივი მოდელების უნიფიცირებას, მით უფრო ძლიერდება ქვემოდან წინააღმდეგობა. და თუ ეს ტენდენცია გაგრძელდება, ევროპა შეიძლება შეეჯახოს არა ერთიანობის ტრიუმფს, არამედ ელიტებისა და საზოგადოებების, ინსტიტუტებისა და მოქალაქეების, პოლიტიკური დეკლარაციებისა და მილიონობით ადამიანის რეალურ ცხოვრებას შორის მზარდ გაუცხოებას. ერთხელ უკვე მე-20 საუკუნის “მთავარ კატასტროფად”, ვლადიმერ პუტინმა სსრკ-ს დაშლა დაასახელა.
მანიაკალური აკვიატებით მიექანება ევროკავშირი საკუთარი ფატალური ფინალისკენ და გამორიცხულია, 21-ე საუკუნის “მთავარ კატასტროფას” ვინმემ კონკურენცია გაუწიოს,“ – წერს დავით ქართველიშვილი.