ირინა რიბაკოვა საშინელი სიცხადით აცნობიერებს, რომ ფრონტის ხაზი ნელ-ნელა კრამატორსკს უახლოვდება – მას შემდეგ, რაც რამდენიმე წელი აღმოსავლეთ უკრაინაში იმსახურა, იგი თვალს ადევნებდა, როგორ იხევდნენ უკან მისი დანაყოფები ერთი სტრატეგიული ცენტრიდან მეორისკენ, თუმცა, მისი თქმით, ბოლო რამდენიმე კვირა ნამდვილი „სიგიჟე“ იყო, – წერსტელეკომპანია CNN-ი სტატიაში სათაურით „უკრაინის საბრძოლო ოპტიმიზმი ნელ-ნელა ქრება მაშინ, როდესაც რუსეთი მის „საფორტიფიკაციო ზოლს“ უახლოვდება“.
ქალაქი დონბასში უკრაინის ერთ-ერთ ბოლო ბასტიონად რჩება, თუმცა რუსული ძალები მას სახიფათოდ უახლოვდებიან. თითქმის ყველა ხიდი დანგრეულია, მართვადი ავიაბომბების ცეცხლი და დრონების იერიშები კი ყოველდღიურობად იქცა.
„დღეში ათობით ასეთი იერიშია. დაარტყეს ათობით ავტომობილს, სამეურნეო თუ საცხოვრებელ შენობებს, ადმინისტრაციულ ობიექტებს, ავტოფარეხებს – უბრალოდ ყველაფერს ცეცხლად აქცევენ“, – განუცხადა CNN-ს უკრაინის 93-ე მექანიზებული ბრიგადის პრესოფიცერმა, ირინა რიბაკოვამ.
ომის შემსწავლელი ინსტიტუტის (ISW) რუსეთის მიმართულების ანალიტიკოსის, ჯენი ოლმსტედის განცხადებით, მიუხედავად იმისა, რომ ფრონტის სწრაფი გარღვევა ნაკლებად სავარაუდოა, სიტუაცია მოსკოვის სასარგებლოდ შეიცვალა.
„რუსები მუდმივად ახორციელებენ შეღწევის ოპერაციებს, ნელ-ნელა მიიწევენ სლავიანსკისა და კრამატორსკისკენ და წინ მიიწევენ კოსტიანტინოვკაშიც, თუმცა ძალიან ნელი ტემპით“, – აღნიშნა მან.
ომის შემსწავლელი ინსტიტუტის ცნობით, აგვისტოში რუსულმა ძალებმა უკრაინის 124-მდე კვადრატული კილომეტრის დაკავება ან მასში შეღწევა მოახერხეს – ეს კი თითქმის ოთხჯერ ნაკლებია იმ ტერიტორიაზე, რომელიც მათ გასული წლის აგვისტოში ჩაიგდეს ხელთ.
წინსვლის ეს ტემპი მიზერულია და მოსკოვს უზარმაზარი ფასი უჯდება. დასავლური დაზვერვის მონაცემებით, რუსული არმიის დანაკარგი თვეში დაახლოებით 40 000 ჯარისკაცს აღწევს.
„უკრაინის საუბედუროდ, რუსული ძალები ნაბიჯ-ნაბიჯ მაინც ანგრევენ აღმოსავლეთის „საფორტიფიკაციო ზოლს“ – ოთხი ინდუსტრიული ქალაქისგან შეკრულ ზოლს, რომელზედაც უკრაინის აღმოსავლეთ ფრონტის მთელი სიმტკიცე დგას“, – აღნიშნულია სტატიაში.
ეს ზოლი სასიცოცხლო მნიშვნელობისაა არა მხოლოდ დონბასის დარჩენილი ნაწილის, არამედ სრულიად აღმოსავლეთ და ცენტრალური უკრაინის დასაცავად. რელიეფი, ქალაქები და მათ დამაკავშირებელი გზები თუ სარკინიგზო არტერიები ერთგვარ ბუნებრივ ბარიერს ქმნის, რომლის მიღმაც, დასავლეთით, ნაკლებად დაცული ველები იშლება. მთავარი საფიქრალი ისაა, რომ ამ სიმაგრეების გარღვევის შემთხვევაში, რუსულ ძალებს გზა გაეხსნებათ უკრაინის სიღრმეში გაცილებით სწრაფი წინსვლისთვის.
„ეს „საფორტიფიკაციო ზოლი“ ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში მეთოდურად იშლებოდა. მისი სამხრეთ საყრდენი სვეტი, კოსტიანტინოვკა, დღეს უკვე დაკარგულია, როგორც სტრატეგიული სიმაგრე. რუსული ძალები თითქმის მთელი წელი იბრძოდნენ მის ხელში ჩასაგდებად და თუმცა ქალაქის ჩრდილოეთ ნაწილში უკრაინული წინააღმდეგობის კერები ჯერ კიდევ ფეთქავს, კიევისთვის ამ ობიექტს ოპერატიული მნიშვნელობა დიდი ხანია აღარ აქვს“, – ნათქვამია სტატიაში.
ფრონტის გასწვრივ ეს სცენარი უცვლელად მეორდება. რუსული არმია ვერ ახერხებს ქალაქების სწრაფი იერიშით ჩაგდებას ხელთ ისე, რომ ინფრასტრუქტურა არ გაანადგუროს. ამის ნაცვლად, კრემლი ნელ, გამოფიტვაზე გათვლილ ტაქტიკას მიმართავს, რაც დასახლებულ პუნქტებს ნანგრევებად და საცხოვრებლად უვარგის ზონებად აქცევს.