საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკის დირექტორი, კონსტანტინე გამსახურდია, 2007 წლის 7 ნოემბერის მოვლენებს იხსენებს და აცხადებს, რომ 7 ნოემბრამდე, მეგის ქარდავას ზინდერებმა სასტიკად დაარბიეს უკვე დასრულებული აქცია ზუგდიდში.
მისივე თქმით, როცა 7 ნოემბრის დარბევა მოხდა, აქცია უკვე დაშლის პირას იყო, შესაბამისად, გამსახურდია მიიჩნევს, რომ მილევად რეჟიმში გადასული მიტინგის სასტიკი დარბევა იყო ქვეყნის დამოუკიდებლობის და ერთიანობის მტრების შემოცურებული და ჩაშლილი გეგმის პირველი ტაქტი. ის აცხადებს, რომ სისხლიან ესკალაციას, ოპოზიციის ზომიერმა პოლიტიკამ, კათოლიკოს პატრიარქ ილია მეორის შემრიგებლურმა პოზიციამ, აშშ-ის იმჟამინდელი ელჩის, ჯონ ტეფტის დიპლომატიამ და პოლონეთის იმდროინდელი პრეზიდენტის, ლეხ კაჩინსკის პროცესებში ჩართულობამ შეუშალა ხელი.
“გაერთიანებული ოპოზიცია, რომლის ფორმირებაც 2007 წლის გაზაფხულზე დაიწყო, თავის შეკრებებს აწყობდა ძირითადად ორ ლოკაციაზე – ლევან გაჩეჩილაძის ვაკის ოფისში და რესპუბლიკური პარტიის ოფისში ჭავჭავაძის აღმართზე. პირველი ერთობლივი განცხადება გაკეთდა დედა-ენის ბაღში, რომელსაც ჩემს გარდა ესწრებოდნენ ლევან გაჩეჩილაძე, კოკა გუნცაძე, კობა დავითაშვილი, ზვიად ძიძიგური, კახა კუკავა, ეკა ბესელია, სალომე ზურაბიშვილი, გუბაზ სანიკიძე, პაატა დავითაია, დავით უსუფაშვილი, თინა ხიდაშელი, დავით და ლევან ბერძენიშვილები და სხვები. აქვე დაანონსდა 2 ნოემბერს მშვიდობიანი პოლიტიკური აქციების დაწყება რუსთაველზე. ჩვენ საკმაოდ ავტონომიური ჯგუფი ვიყავით, მიუხედავად იმისა, რომ ბადრი პატარკაციშვილის “იმედი” ეთერს ხშირად გვითმობდა, არანაირი დირექტივა ან მითითება მისგან არ ყოფილა – მიუხედავად მაშინდელი ხელისუფლების პროპაგანდისა და დიდი, კარიკატურული პლაკატისა, რომელიც ყოფილი ტელეგრაფის შენობაზე გადმოკიდეს: ზედ მოჩანდა შვიდი თუ რვა ოპოზიციონერი, რომელთაც უკანაფონიდან ბადრის ფიგურა ძაფებით მართავდა. ერთად არც საპრეზიდენტო არჩევნებში ვყოფილვართ – ბადრიმ ცალკე იყარა კენჭი.
ამავე ოპოზიციამ მანამდე მიიღო ე.წ. “საგურამოს მანიფესტი”, სადაც საუბარი იყო ევროპულ ღირებულებებზე, ევროპულ ინტეგრაციაზეც და ნატოში გაწევრიანებაზეც.
რატომღაც ყველას ავიწყდება აქცია ზუგდიდში, რომელიც გუბერნიის წინ გაიმართა. ზუგდიდისკენ მიმავალ გზაზე ზონდერები ჩვენს მანქანებს ბორბლებში რკინისგან კუსტარულად დამზადებულ მუშტისოდენა ზღარბებს უყრიდნენ, რამაც არაერთი ავტოკატასტროფის საფრთხე შექმნა. ზუგდიდში სასტიკ დამრბევებს მოსახლეობა გაფრთხილებული ჰყავდათ, რომ გარეთ არ გამოსულიყვნენ. მიუხედავად ამისა მიტინგზე, რომელიც მე მიმყავდა, ზუგდიდისთვის ხალხის უპრეცედენტო რაოდენობა გამოვიდა – აქციაზე 10 ათასი მონაწილე მაინც მოვიდა. მეგის ქარდავას ზონდერებმა აქცია სასტიკად დაარბიეს მაშინ, როდესაც ფაქტობრივად დასრულდა. დღემდე გაუგებარია, რა საჭიროება იყო უკვე დაშლილი აქციის დარბევა.
7 ნოემბერს, უკვე თბილისში, დარბევა რომ მოხდა, აქცია უკვე დაშლის პირას და მილევად რეჟიმში იყო გადასული. ოპოზიციას შემდეგ ნაბიჯებზე არანაირი გეგმა არ ჰქონდა. თვით მისი კულმინაციის დროსაც კი, როდესაც რუსთაველი ხალხით გადაიჭედა, არც ერთ ლიდერს არ მოუწოდებია ხელისუფლების დამხობისკენ, სამთავრობო შენობების შტურმისკენ და ძალოვნებზე თავდასხმებისკენ. იყო მხოლოდ ერთი მოთხოვნა – ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები. დარბევა კი ოთხი იყო მაგ დღეს – ბოლო დარბევა იყო “იმედთან”.
დღევანდელი გადასახედიდან 7 ნოემბრის აქციის სასტიკი დარბევა იყო ქვეყნის დამოუკიდებლობის და ერთიანობის მტრების შემოცურებული და საბედნიეროდ ჩაშლილი გეგმის პირველი ტაქტი, რასაც უნდა მოჰყოლოდა ქვეყანაში სამოქალაქო დაპირისპირების სისხლიანი ესკალაცია და რეპრესიები, თავისი ყველა დამანგრეველი შედეგით. ზუგდიდის აქციისა არ იყოს, დღემდე გაუგებარია, რა საჭირო იყო დარბევა: აქცია ისედაც სულს ღაფავდა.
ფარული ჩანაწერები, რომელიც დარბევის დროს გავრცელდა, ასევე ამ გეგმის ნაწილი იყო. მათ უნდა მოყოლოდა დაპატიმრებები და სასამართლო პროცესები ჯაშუშობისა და სამშობლოს ღალატის ბრალდებით. აღიძრა სისხლის საქმეც (მათ შორის ჩემზე და ცოტნეზეც) რომელიც მალე დაიხურა. უბრალოდ წარმოვიდგინოთ, როგორი დაპირისპირების პროვოცირება მოყვებოდა ამგვარ ქმედებას.
ეს საშიში გეგმა ჩაშალეს:
-ოპოზიციის ზომიერმა, ხელისუფლებასთან დიალოგზე და არა ძალადობრივ კონფრონტაციაზე ორიენტირებულმა პოლიტიკამ, არჩევნებზე დათანხმებამ, კონსტიტუციურ ჩარჩოში დარჩენამ.
-პირადად კათალიკოს-პატრიარქის, ილია მეორის შემრიგებლურმა, პოლიტიკურ დიალოგზე ორიენტირებულმა, აქტიურმა პოზიციამ.
-აშშ-ს საელჩომ და პირადად ელჩის, ჯონ ტეფტის დაუღალავმა კულისურმა დიპლომატიამ, რაც ემსახურებოდა პროცესების მთლიანად პოლიტიკურ კალაპოტში დარჩენას. ფაქტია, რომ საელჩომ პოზიტიური ზემოქმედება მოახდინა ხელისუფლებაზე.
-პოლონეთის პრეზიდენტის, აწ განსვენებული ლეხ კაჩინსკის ჩართვამ პროცესებში, რომელიც ხშირად ეკონტაქტებოდა მ. სააკაშვილს და სახელისუფლებო გუნდს. იგი შეგხვდა და გვესაუბრა ჩვენც, აღგვითქვა რა დახმარება. მადლობა მის სულს მხარდაჭერისთვის,” – წერს კონსტანტინე გამსახურდია სოციალურ ქსელში.