ჟურნალ „ფრანს პოპულერში“ ერთი ნომერი მივუძღვენით „დიფ სთეითს“. „დიფ სთეითი“ ნამდვილად არსებობს, – განაცხადა ფრანგმა ფილოსოფოსმა მიშელ ონფრემ ფრანგი პოლიტიკოსის მარინ ლე პენის სასამართლოსა და 2027 წლის გაზაფხულზე ჩასატარებელი საფრანგეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შესახებ საუბრისას.
ფილოსოფოსის თქმით, „დიფ სთეითი“ რომ ნამდვილად არსებობს, ამის ერთ-ერთი დასტურია „დიდი შვიდეულის“ და დავოსის ფორუმის შეხვედრები, როდესაც ადამიანებს, რომლებიც გამუდმებით საუბრობენ დემოკრატიასა და სამართლებრივ სახელმწიფოზე, შეუძლიათ საზოგადოებას განუცხადონ, რომ არ სურთ იმის თქმა, რა საკითხები იქნა განხილული ზემოთ ხსენებულ შეხვედრებზე.
„დიფ სთეითი“ ნამდვილად არსებობს. დღესდღეობით იმართება შეხვედრები, სადაც გარკვეულ პირებს შესვლა ეკრძალებათ. ეს ეხება როგორც მასონებს, ისე „დიდი შვიდეულის“ შეხვედრებს ან დავოსის ფორუმს. რა ხდება დემოკრატიაში ან დემოკრატიულ ქვეყნებში ისეთი, რომ შეუძლიათ თქვან: „ჩვენ არ გვინდა, რომ იცოდეთ რას ვაკეთებთ“ – რას ნიშნავს ეს? რას უნდა ნიშნავდეს ეს საიდუმლოება ან აკრძალვა? რატომ არის, რომ მაგალითად, დავოსში ან „დიდ შვიდეულზე“, ადამიანები საგანგებოდ არიან შერჩეულები, ტელეფონები აკრძალულია და არავინ ამბობს, რაზე იყო საუბარი? – ეს უპრობლემოდ ხდებოდა საბჭოთა კავშირის უზენაეს საბჭოში, მაგრამ აქ საქმე გვაქვს ადამიანებთან, რომლებიც გამუდმებით გვესაუბრებიან სამართლებრივ სახელმწიფოზე და დემოკრატიაზე.
როგორ ხდება, რომ შეგიძლიათ გადაწყვიტოთ მსოფლიოს მომავალი და თან ისე, რომ ეს კონკრეტულ გეგმად არ გამოაცხადოთ, თითქოს „ჩვენი პროექტია შევცვალოთ ადამიანი ან შევცვალოთ კაცობრიობა“ – მაგრამ, ამავდროულად, თქვენ ვერ გაიგებთ, როგორ აპირებენ ისინი ადამიანის თუ კაცობრიობის შეცვლას, რადგან ეს საიდუმლოდ დარჩება.
ასე რომ, ამ ადამიანებს, რა თქმა უნდა, აქვთ თავიანთი იდეები, ჰყავთ დამცველები და საყრდენები. მე ვფიქრობ, რომ მარინ ლე პენის წინააღმდეგ გადადგმული ნაბიჯები მართლმსაჯულებიდან არ გამომდინარეობს – ეს არის მართლმსაჯულების ინსტრუმენტალიზაცია“, – განაცხადა მიშელ ონფრემ.