თურქეთში მიმდინარე NATO-ს და „Allies in Ankara“-ს პლატფორმაზე მიმდინარე დისკუსიების მსგავსებასა და განსხვავებებზე წერს სოციალურ ქსელში „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი. როგორც ის განმარტავს, ერთი ფორუმი მსოფლიო კრიზისების შედეგებს ეხებოდა, მეორე კი, განიხილავდა სამომავლო პროექტებს, რომლის აქტიურ მონაწილედ საქართველო განიხილება.
„სანამ ანკარაში NATO-ს სამიტზე სამხედრო ხარჯების ზრდას, ახალი შეიარაღების პროგრამებს, უკრაინის კრიზისსა და შესაძლო მომავალი კონფლიქტებისთვის მზადების საკითხებს განიხილავდნენ – ქალაქის სულ რამდენიმე კვარტლის მოშორებით მიმდინარეობდა და დასრულდა სხვა ფორუმი, რომელიც თავისი შინაარსით გაცილებით უფრო ახლოს აღმოჩნდა XXI საუკუნის რეალურ ეკონომიკასთან, და რომელსაც თითქმის არც აშუქებდნენ. „Allies in Ankara“-ს პლატფორმაზე საუბარი არ იყო იმაზე, თუ როგორ უნდა იომონ, არამედ იმაზე, თუ როგორ უნდა აშენდნენ სატრანსპორტო მარშრუტები, ენერგეტიკული სისტემები, ციფრული ქსელები და ეკონომიკური ზრდის ახალი ცენტრები.
თუ პირველი სამიტი ძირითადად მსოფლიო კრიზისების შედეგებს ეხებოდა, მეორე სწორედ იმას განიხილავდა, თუ როგორი იქნება მსოფლიო ამ კრიზისების შემდეგ. განსაკუთრებით სიმბოლურია, რომ ფორუმის ერთ-ერთ მთავარ თემად შუა დერეფანი იქცა. ჯერ კიდევ რამდენიმე წლის წინ, სკეპტიკოსები ცდილობდნენ, ეს პროექტი მხოლოდ ლამაზ, მაგრამ ძნელად განხორციელებად იდეად წარმოეჩინათ. დღეს კი, უმსხვილესი საერთაშორისო მოთამაშეები მას ევრაზიის მომავალი არქიტექტურის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ელემენტად განიხილავენ. ფაქტობრივად, საუბარია ევროპასა და აზიას შორის ახალი ეკონომიკური ღერძის ჩამოყალიბებაზე, რომელშიც საქართველო არა პერიფერიაზე, არამედ ერთ-ერთ საკვანძო პოზიციაზე იმყოფება. და რაც უფრო იზრდება ამ დერეფნის მნიშვნელობა, მით უფრო თვალსაჩინო ხდება საქართველოს პორტების, რკინიგზის, ენერგეტიკული და ციფრული კომუნიკაციების სტრატეგიული ღირებულება.
სრულიად ბუნებრივია, რომ ფორუმზე განსაკუთრებული ყურადღება დაეთმო არა მხოლოდ ტვირთბრუნვას, არამედ ენერგეტიკას, მონაცემთა ცენტრებს, ოპტიკურ-ბოჭკოვან მაგისტრალებსა და კონტინენტებს შორის ციფრულ კავშირს. თანამედროვე მსოფლიო სულ უფრო ნაკლებად განისაზღვრება ტანკების რაოდენობით და სულ უფრო მეტად – საქონლის, ენერგიის, ინფორმაციისა და კაპიტალის გადაადგილების შესაძლებლობით.
სწორედ ამიტომ, ქვეყნები, რომელთა გავლითაც განვითარების ახალი დერეფნები გადის, იღებენ ისეთ უპირატესობებს, რომელთა შეფასებაც მხოლოდ ვაჭრობისა და ტრანზიტის სტატისტიკით შეუძლებელია. ისინი იქცევიან კვანძებად, რომელთა გარეშე საერთაშორისო კავშირების მთელი სისტემა იწყებს შეფერხებას. სწორედ ამაში მდგომარეობს საქართველოს მონაწილეობით მიღებული მთავარი პოლიტიკური შედეგი.
მაშინ, როდესაც ზოგიერთი კვლავ ცდილობს ამტკიცოს, თითქოს საქართველო „მსოფლიოს რუკიდან გაქრა“, უმაღლესი დონის საერთაშორისო დისკუსიები სულ უფრო ხშირად სწორედ იმ პროექტებს ეხება, რომელთა სრულფასოვანი განხორციელებაც საქართველოს გარეშე უკვე შეუძლებელია. და ამაში დროის გარკვეული ირონიაც არის: ერთ სამიტზე უსაფრთხოებას იარაღისა და სამხედრო ძალის პრიზმიდან უყურებდნენ, ხოლო მეორეზე – განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის, ეკონომიკური ურთიერთდამოკიდებულებისა და თანამშრომლობის პრიზმიდან. ისტორია კი, არაერთხელ გვიჩვენებს, რომ სწორედ ასეთი პროექტები უძლებენ პოლიტიკურ კრიზისებს, ხელისუფლებების ცვლილებებსა და მთელი ეპოქების გარდაქმნას,“ – წერს დავით ქართველიშვილი.
