ღაზაში, სულ მცირე, 40 000-მა ბავშვმა ორივე მშობელი დაკარგა, ხოლო 17 000-ზე მეტი ოჯახს მოწყდა. ამ ინფორმაციას არასამთავრობო ორგანიზაცია „კარიტასის“ პოლონეთის ოფისი ავრცელებს.
ორგანიზაცია „კარიტასი“ ღაზაში ოთხ სამედიცინო ცენტრს უწევს დახმარებას, რომლებიც ხშირად ერთადერთ უსაფრთხო თავშესაფარს წარმოადგენენ იმ ბავშვებისთვის, რომელთა მშობლები ან დაღუპულები არიან, ან უგზო-უკვლოდ დაკარგულები.
„ამ ბავშვებმა თავად უნდა იშოვონ თავშესაფარი, საკვები, წყალი და შეშა, რაც ყინვასა და დატბორვის პირობებში შეუძლებელია“, – ამბობს „კარიტასის“ პოლონეთის ოფისის საგარეო პროექტების ექსპერტი, მაგდა იანიშევსკა.
„ღაზაში ამჟამად მკაცრი ამინდი და წყალდიდობაა. თვითნაკეთი კარვები ლპება და დაავადებების გავრცელების კერა ხდება. ხალხი არასრულფასოვნად იკვებება და იმუნიტეტი დაქვეითებული აქვთ. შეზღუდული და ხშირად დაბლოკილი ჰუმანიტარული დახმარების ფონზე, გადარჩენა აქ უდიდეს პრობლემას წარმოადგენს“, – აღნიშნა იანიშევსკამ.
2025 წლის ოქტომბრიდან დეკემბრამდე, ღაზაში არსებული „კარიტასის“ სამედიცინო პუნქტების პაციენტთა 38%-ს ბავშვები და მოზარდები შეადგენდნენ. ბევრ ობოლზე ახლა სამედიცინო და ჰუმანიტარული პერსონალი ზრუნავს. გაჩნდა ახალი ტერმინი: დაჭრილი ბავშვი, რომლის ოჯახიდან არავინ გადარჩა (WCNSF).
„ყველაზე პატარა ბავშვების შემთხვევაში,სიტუაცია კიდევ უფრო გულსაკლავია. ზოგიერთი მათგანი, ტრავმისა და შოკის გამო, ლაპარაკს წყვეტს. ზოგი მეტისმეტად პატარაა სალაპარაკოდ. სხვებმა საკუთარი სახელიც კი არ იციან. ისინი ხდებიან ბავშვები იდენტობის, ისტორიისა და უფროსების გარეშე, რომლებიც მათ მაგივრად ილაპარაკებდნენ“, – გულისტკივილით საუბრობს „კარიტასის“ ჰუმანიტარული დახმარების სპეციალისტი, ნინა მოციორი.
მისივე თქმით, გადარჩენილები ხშირად საკუთარ თავში ჩაკეტვას და დუმილს ირჩევენ: „ბავშვებს, რომლებსაც უფროსები არ ჰყავთ, მომხდარის გააზრება უჭირთ და მომხდარში, შესაძლოა, საკუთარი თავიც კი დაადანაშაულონ, რასაც ისინი ირაციონალურ დასკვნებამდე მიჰყავს. ასეთი ბავშვები, მაგალითად, ფიქრობენ -სათამაშოდ რომ არ გავსულიყავი, დედა არ მოკვდებოდა“.
მოციორის განმარტებით, ასეთი დანაშაულის გრძნობა, სათანადო კორექციის ან ფსიქოლოგიური მხარდაჭერის გარეშე, შეიძლება შინაგან რწმენად იქცეს და ბავშვს ზრდასრულის იდენტობა ჩამოუყალიბოს. „საომარი ზონებიდან გამოსული ბავშვები ხშირად უფროსებივით იქცევიან, რომლებსაც გადარჩენილის დანაშაულის გრძნობა ამძიმებთ“.
მოციორის თქმით, ქრონიკული სტრესი არა მხოლოდ აზროვნების სტრუქტურას ცვლის, არამედ გენომზეც ტოვებს კვალს.
„ეპიგენეტიკური კვლევები აჩვენებს, რომ ომთან დაკავშირებულმა ტრავმამ შეიძლება დნმ-ზე დატოვოს „იარები“, რაც შვილებსა და შვილიშვილებშიც კი ვლინდება. ტრავმა ღაზაში ომით არ დასრულდება – ის მემკვიდრეობად იქცევა მომავალი თაობებისთვის“, – ამბობს „კარიტასის“ წარმომადგენელი.
წყარო: პოლონეთის სახელმწიფო საინფორმაციო სააგენტო PAP (Polska Agencja Prasowa)