დღეს ურსულა ფონ დერ ლაიენი აშკარა სიამაყით მიესალმა ბუდაპეშტში პრაიდის ჩატარებას, თითქოს საუბარი არა რიგით პოლიტიკურ მოვლენას, არამედ უნგრეთის ისტორიის უდიდეს მიღწევას ეხებოდეს – წერს „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი სოციალურ ქსელში.
როგორც ქართველიშვილი აღნიშნავს, უნგრეთმა მსოფლიო პატივისცემა დაიმსახურა თავისი მეცნიერებით, მწერლებით, მუსიკოსებით, ინჟინრებითა და სახელმწიფო მოღვაწეებით, და არა იმიტომ, რომ ერთ დღეს გაუკუღმართებული ბუნების მქონე ადამიანების აღლუმის გამო – ევროპელი ჩინოვნიკებისგან მოწონების შეფასება მიეღო. საქართველომ მსგავს “სიამაყეზე” – მტკიცე უარს აცხადებს
„დღეს ურსულა ფონ დერ ლაიენი აშკარა სიამაყით მიესალმა ბუდაპეშტში პრაიდის ჩატარებას, თითქოს საუბარი არა რიგით პოლიტიკურ მოვლენას, არამედ უნგრეთის ისტორიის უდიდეს მიღწევას ეხებოდეს. იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ბრიუსელური ბიუროკრატიისთვის სწორედ ეს დღე უნდა შევიდეს სახელმძღვანელოებში ფერენც ლისტი, ბელა ბარტოკი, ჯონ ფონ ნოიმანი, იგნაც ზემელვაისი და შანდორ პეტეფის გვერდით. როგორც ჩანს, უნგრული კულტურის, მეცნიერების, ლიტერატურისა და ეროვნული ღირსებისთვის ბრძოლის მრავალსაუკუნოვანი ისტორია მხოლოდ შესავალი იყო იმ მომენტამდე, როდესაც ევროპელ ჩინოვნიკებს საბოლოოდ შეეძლებოდათ გამოეცხადებინათ, რომ ბუდაპეშტი მათ წარმოდგენებს „სწორი“ საზოგადოებრივი მოწყობის შესახებ შეესაბამება.
ამ ლოგიკაში განსაკუთრებით ფასეულობათა სისტემა გაოცებს: როდესაც უნგრეთი მსოფლიოს აძლევს დიდ კომპოზიტორებს, ექიმებს, მათემატიკოსებსა და პოეტებს – ეს თითქოს თავისთავად ნაგულისხმევად ითვლება. როდესაც ქვეყანა იცავს საკუთარ პოლიტიკურ პოზიციას და დამოუკიდებლად განსაზღვრავს განვითარების პრიორიტეტებს – ეს გაღიზიანებასა და მორალიზატორულ ლექციებს იწვევს. მაგრამ საკმარისია მოხდეს მოვლენა, რომელიც იდეალურად ჯდება ბრიუსელის მიმდინარე იდეოლოგიურ დღის წესრიგში, რომ მაშინვე გაისმას საზეიმო განცხადებები სიამაყეზე, პროგრესსა და „სწორი ღირებულებების“ გამარჯვებაზე.
შედეგად იქმნება ერთგვარი იერარქია, სადაც ეროვნული ისტორია ნაკლებად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდება, ვიდრე მიმდინარე პოლიტიკური სიმბოლოები.
ამიტომაც არ არის გასაკვირი, რომ მრავალი კონსერვატიულად განწყობილი უნგრელი მსგავს განცხადებებს საკუთარი ქვეყნის მიმართ კომპლიმენტად კი არა, ზემოდან ყურებისა და კოლონიალური დამოკიდებულების გამოვლინებად აღიქვამს. ყველა ნორმალურად მოაზროვნე ადამიანის თვალსაზრისით, უნგრეთმა მსოფლიო პატივისცემა დაიმსახურა თავისი მეცნიერებით, მწერლებით, მუსიკოსებით, ინჟინრებითა და სახელმწიფო მოღვაწეებით, და არა იმიტომ, რომ ერთ დღეს გაუკუღმართებული ბუნების მქონე ადამიანების აღლუმის გამო – ევროპელი ჩინოვნიკებისგან მოწონების შეფასება მიეღო. საქართველომ მსგავს “სიამაყეზე” – მტკიცე უარს აცხადებს. მხოლოდ და მხოლოდ ამისთვის სჯიან.“ – წერს ქართველიშვილი.
